تحقیق حاضر به منظور بررسی و مقایسه مقاومت به خشکی در سه گونه مرتعی انجام گردید. گونه هایی که در این تحقیق مورد بررسی قرار گرفتند عبارت بودند از: Agropyron desertorum، Ag. cristatum و Stipa barbata. این گونه ها چند ساله، در مرحله ای از رشد خوشخوراک و از نظر مقاومت به خشکی نیز مهم می باشند. تحقیق در گلخانه دانشکده منابع طبیعی دانشگاه تهران انجام شد. طرح آماری که در این تحقیق مورد استفاده قرار گرفت به صورت طرح کاملا تصادفی بود و با انتخاب 3 گونه گیاهی، 3 تیمار دور آبیاری 3)، 6 و 12روزه( و 4 تکرار انجام گردید. ویژگی های گیاهی گونه های مورد بررسی در سه مرحله مورد ارزیابی و اندازه گیری قرار گرفت. در مرحله نخست میزان پژمردگی گونه ها، پتانسیل آب برگ، مقدار وزن خشک اندام های هوایی، مقدار وزن خشک ریشه، مقدار وزن خشک کل (مجموع وزن ریشه و اندام های هوایی) و نسبت ریشه به اندام های هوایی مورد بررسی قرار گرفت. در مرحله دوم خصوصیات ساختاری برگ گونه ها با استفاده از میکروسکوپ الکترونیکی بررسی گردید. در آخرین مرحله مقدار کربوهیدرات محلول گونه ها با استفاده از ماده خشک آنها اندازه گیری شد. نتایج بدست آمده از تحقیق نشان داد که با افزایش زمان تنش میزان پژمردگی گونه ها افزایش یافته است. گونه Stipa barbata دارای بیشترین میزان پژمردگی بوده، دو گونه Agropyron desertorum و Ag. cristatum دارای میزان پژمردگی یکسانی بودند. با افزایش زمان تنش از مقدار وزن خشک اندام های هوایی و وزن خشک کل گونه ها کاسته شده و بر وزن خشک ریشه و نسبت ریشه به اندام های هوایی گونه ها افزوده گردید. میانگین وزن خشک اندام های هوایی، وزن خشک کل، وزن خشک ریشه و نسبت ریشه به اندام های هوایی در گونه Stipa barbata نسبت به دو گونه Agropyron desertorum و Agropyron cristatum تفاوت معنی دار داشته در سطح  پائین تری قرار داشت. دو گونه Agropyron در هیچکدام از خصوصیات فوق با یکدیگر تفاوت معنی دار نداشتند. پتانسیل آب برگ گونه ها در دوره های مختلف آبیاری در هیچ یک از گونه ها تفاوت معنی دار نشان نداد. تغییرات ساختاری بوجود آمده در اجزا برگ جهت مقابله با خشکی در دو گونه Agropyron شبیه به هم بوده و نسبت به گونه Stipa barbata سازگاری بیشتری برای مقابله با خشکی نشان دادند.با افزایش زمان تنش بر مقدار کربوهیدرات محلول گونه ها افزوده شد اما در مقایسه سه گونه از نظر مقدار کربوهیدرات محلول، بین سه گونه تفاوت معنی دار وجود نداشت.

این تحقیق به منظور بررسی تاثیر سطوح مختلف شوری بر خصوصیات مورفولوژیکی، رویشی و فیزیولوژیکی سه گونه مرتعی Ag. elongatum، Agropyron desertorum و Hordeum fragilis در گلخانه مزرعه فدک قم انجام شد. طرح به صورت فاکتوریل شامل سه گونه مرتعی به عنوان فاکتور اول و پنج سطح شوری صفر (شاهد)، 50، 100، 150 و 200 میلی مولار کلرور سدیم به عنوان فاکتور دوم و با طرح پایه کاملا تصادفی در 3 تکرار اجرا گردید. طول مدت اعمال تنش شوری 66 روز بود. در مدت اجرای آزمایش 27 متغیر مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج تجزیه واریانس صفات نشان داد که از نظر بیشتر صفات، گونه های تحت بررسی و سطوح مختلف شوری با یکدیگر اختلاف معنی داری داشتند. البته مقایسه میانگین صفات در 15 تیمار اثر متقابل گونه * شوری نشان داد که تیمارهای شاهد و شوری 50 میلی مولار در هر سه گونه تحت بررسی دارای بیشترین مقدار محتوای نسبی آب بوده و کمترین میزان آن در شوری 200 میلی مولار و در دو گونه Agropyron مشاهده گردید. بنابراین کاهش محتوای نسبی آب در این گونه ها به عنوان واکنش گیاه در برابر تنش شوری می باشد. بدین ترتیب، بیشترین میزان کلروفیل کل در تیمار شاهد و در دو گونه Agropyron و کمترین میزان آن در شوری 200 میلی مولار و در هر سه گونه مشاهده شد. بنابراین با افزایش میزان تنش، مقدار کربوهیدرات محلول افزایش یافت. به طوری که بیشترین درصد پرولین در شوری 200 میلی مولار و در هر سه گونه مشاهده شد. از بررسی مجموع صفات، آستانه تحمل به شوری در Ag. elongatum و Ag. desertorum را می توان به ترتیب شوری 150 و 100 میلی مولار و در Hordeum fragilis شوری 50 میلی مولار در نظر گرفت. بنابراین در میان گونه ها Ag. elongatum را می توان گونه متحمل تر به شوری دانست. از این رو متغیرهای رشدی دارای همبستگی مثبت و معنی داری با یکدیگر بودند و همبستگی منفی و معنی داری با متغیرهای میزان هیدرات های کربن و درصد پرولین داشتند. مقدار کلروفیل کل با محتوی نسبی آب همبستگی مثبت و معنی دار و با کمبود آب نسبت به حالت اشباع، قندهای محلول و درصد پرولین همبستگی منفی و معنی داری نشان داد.

دو گونه Agropyron desertorum و Ag.elongatum از لحاظ تولید علوفه سبز و خشک دارای ارزش فراوانی می باشند. به دلیل تولید بالا و قابلیت پذیرش عالی توسط دام، ارزش خاصی برای اوایل فصل، جهت چرای دام دارند. بنابراین تحقیق حاضر برای بررسی اثر شوری در دو مرحله جوانه زنی و رشد رویشی گیاهچه طی دو آزمایش در ژرمیناتور و گلخانه انجام گردید. از تیمارهای شاهد، 100، 200، 300 و 400 میلی مولار کلرید سدیم و کلسیم در قالب طرح کاملا تصادفی با 4 تکرار استفاده شد. در شرایط ژرمیناتور درصد جوانه زنی، سرعت جوانه زنی و شاخص بنیه بذر محاسبه و طول ساقه و ریشه چه و وزن خشک گیاهچه اندازه گیری شد و در آزمایش گلخانه طول ساقه و ریشه، وزن خشک گیاهچه، نسبت وزن حشک به تر، سطح برگ و سطح ویژه برگ اندازه گیری شد. نتایج هر دو آزمایش نشان داد که با افزیش شوری درصد جوانه زنی، طول ساقه چه، طول ریشه چه، وزن خشک گیاهچه، سطح برگ و سطح ویژه برگ در هر دو گونه کاهش و نسبت وزن خشک به وزن تر افزایش پیدا کرد. در هر دو مرحله جوانه زنی و رشد رویشی گونه Ag.elongatum نسبت به شوری مقاومتر از Ag.desertorum بود. البته تجزیه پروبیت برای تعیین غلظت شوری دز کشنده 50% و 90% گیاهچه ها در هر دو گونه استفاده شد. بدین ترتیب نتایج تجزیه پروبیت نشان داد که غلظت نمک 154 و 474 میلی مولار نمک کلرید سدیم و کلسیم باعث از بین رفتن 50 درصد بذرهای زنده به ترتیب در Ag.deserterum وAg.elongatum  می شود. بطور کلی نتایج بدست آمده از این آزمایش نشان داد که درجه مقاومت به شوری در گونه Ag.elongatum به مراتب بیشتر است و در مقایسه با Ag.desertorum استفاده از این گونه در اصلاح و احیا مراتع مناطق شور کشور ارجح تر است.

در اکثر نقاط ایران به دلیل وجود شوری آب و خاک مشکلات زیادی در زمینه پرورش چمن در فضای سبز شهری وجود دارد. یکی از راهکارهای مناسب جهت حل این مشکل استفاده از گیاهان بومی متحمل به شوری می باشد. بر این اساس پژوهشی به منظور بررسی تاثیر چهار سطح شوری (شاهد با شوری 0.36، 4، 8 و 16 دسی زیمنس بر متر) بر شاخص های مورفولوژیک و فیزیولوژیک در گونه بومی علف گندمی بیابانی به صورت طرح بلوک کامل تصادفی با سه تکرار به اجرا در آمد. نتایج حاصل از این پژوهش نشان داد با افزایش شوری رنگ، وزن تر و خشک اندام هوایی و ریشه، محتوای آب نسبی برگ ها و میزان پتاسیم موجود در اندام هوایی و ریشه کاهش یافت. همچنیین شوری باعث افزایش سدیم اندام هوایی و ریشه، نشت یونی برگ ها، پرولین و فعالیت آنزیم های کاتالاز، پراکسیداز، آسکوربات پر اکسیداز گردید. با توجه به کاهش کیفیت ظاهری (رنگ)، محتوای آب نسبی برگ ها و همچنین افزایش نشت یونی غشا به نظر می رسد افزایش تولید پرولین و فعالیت آنزیم های آنتی اکسیدانی نتوانسته است خسارات ناشی از تنش شوری را کاهش دهد. تمامی شاخص های اندازه گیری شده در این آزمایش از همان شوری 4 دسی زیمنس بر متر تفاوت معنی داری را با شاهد نشان داد. به طور کلی نتایج این آزمایش نشان داد گیاه علف گندمی بیابانی حساس به شوری بوده و تحمل آن کمتر از 4 دسی زیمنس بر متر می باشد.

سابقه و هدف: هپاتیت های ویروسی یکی از بیماری های شایع عفونی هستند که به عنوان یکی از مشکلات عمده سلامتی در جهان شناخته شده اند. مطالعه مقطعی حاضر، برای شناسایی ارتباط بین HbeAg و HBV-DNA در بیماران مراجعه کننده به پژوهشگاه ناباروری رویان و بیمارستان امیرالمومنین (وابسته به دانشگاه آزاد اسلامی) برای درمان ناباروری در طی سال های 1391 تا 1394 انجام شد. هدف از این مطالعه, بررسی ارتباط بین HBe Ag و HBV-DNA برای ارزیابی عفونت زایی ویروس HBV بود. روش بررسی: در این مطالعه مقطعی، تعداد 222 بیمار مورد ارزیابی قرار گرفتند و سطح سرمی HBe Ag و HBV-DNA در آزمایشگاه سرولوژی و ملکولی پژوهشگاه رویان مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج آزمایش ها جمع آوری شده و در چک لیست مطالعه وارد شد. یافته ها: 222 بیمار ناقل مزمن هپاتیت B، شامل 74 زن (2/33 درصد) و 148 مرد (8/66 درصد) بودند. از بین بیماران مورد بررسی، 10 بیمار (8/6 درصد) تست HBe Ag مثبت و تعداد 108 بیمار (5/75 درصد) تست HBe Ab مثبت داشتند. HBV-DNA در 94 (34/42 درصد) بیمار مثبت بود. میزان تست مثبت NBV-DNA به صورت معنی داری در ناقلان HBe Ag مثبت بالاتر از سایر بیماران بود (P<0. 001). نتیجه گیری: یافته های مطالعه نشان داد که ارتباطی بین HBe Ag و سطح HBV-DNA وجود دارد. بر این اساس می توانیم از HBe Ag برای ارزیابی عفونت زایی و فعال بودن ویروس در ناقلان مزمن هپاتیت استفاده کنیم.

گونه های مختلف Agropyron در تولید علوفه در مراتع ایران نقش مهمی داشته و مقاوم به تنش های محیطی هستند. در این پژوهش تنوع ژنتیکی جمعیت های Agropyron desertorum، Ag. ، elongatumAg. pectiniforme و Ag. cristatum با استفاده از نشانگرهای RAPD مورد مطالعه قرار گرفت. برای این منظور از 50 اغازگر تصادفی استفاده شد که از بین آنها 12 آغازگر نوارهای مشخص و با وضوح بالا تولید کرده و مورد استفاده قرار گرفتند. در نهایت 142 نوار چند شکل در محدوده 200 - 3000 جفت باز تولید شدند. میانگین تنوع ژنتیکی درون جمعیت ها بر اساس تنوع ژنی از 0.09 تا 0.30 برآورد گردید. بیشترین میانگین سطح این تنوع در جمعیت شماره 1550 از گونهAg. cristatum  با مقدار 0.30 و کمترین مقدار آن (0.09) در جمعیت شماره 225 از گونه Ag. elongatum مشاهده شد. این نتایج نشان دهنده تنوع زیاد در درون جمعیت های مختلف اگروپیرون بود. میانگین تنوع ژنتیکی درون (HS) و کل (HT) به ترتیب 0.18 و 0.34 و میانگین درجه تمایز ژنی (GST) بین جمعیت ها در تمام مکان ها 0.47 برآورد شد. نتایج تجزیه واریانس مولکولی نشان داد که تنوع ژنتیکی بین گونه ها، بین جمعیت های درون هر گونه و درون جمعیت ها معنی دار بود. بر اساس این تجزیه، فقط 19.31 درصد از تنوع کل مربوط به تنوع بین گونه ها بود. میزان 22.23 درصد آن به تنوع بین جمعیت های درون هر گونه و 58.46 درصد آن مربوط به درون جمعیت ها بود. تجزیه خوشه ای بر اساس ضریب تشابه نی به روش UPGMA جمعیت های مورد مطالعه را در چهار گروه قرار داد. جمعیت های دو گونه Ag. desertorum و Ag. cristatum در دو گروه مجزا قرار گرفتند. جمعیت های دو گونهAg. pectiniforme  و Ag. elongatum در گروه دیگر قرار گرفته و از هم متمایز نشدند. در حقیقت این نشانگرها قادر به تمایز جمعیت های این دو گونه نبودند. یک جمعیت از گونه Ag. elongatum تشکیل یک گروه مجزا داد. برای گروه بندی ژنوتیپ ها از تجزیه به مولفه های هماهنگ اصلی نیز استفاده شد و نتایجی مشابه با تجزیه خوشه ای حاصل شد. نتایج حاصل نشان داد که در بین و درون گونه ها و جمعیت های آگروپیرون تنوع زیادی وجود دارد که می توان از آن در برنامه های اصلاح این گونه استفاده نمود.

گونه ی مرتعیAgropyron desertorum از مهم ترین گراس های چندساله ی نواحی نیمه خشک و معتدل بوده که به منظور تهیه ی علوفه، ایجاد چراگاه، تثبیت خاک ها و مدیریت منابع آبی توسط کارشناسان منابع طبیعی توصیه می شود. آگاهی از تغییرات عملکرد گونه های مرتعی در شرایط متفاوت محیطی از ضروریات اصلاح، احیاء و مدیریت اکوسیستم های مرتعی است. هدف از این تحقیق بررسی تأثیرات متقابل عوامل محیطی خشکی و آلودگی بر عملکرد گونه ی مرتعی Agropyron desertorum است. این تحقیق به صورت آزمایش در شرایط گلخانه ای در قالب طرح فاکتوریل بر پایه طرح کاملاً تصادفی تحت تأثیر تیمارهای اکسید مس در 4 سطح (0، 25، 50 و 100 میلی گرم بر لیتر)، نانواکسید مس در 4 سطح (0، 25، 50 و 100 میلی گرم بر لیتر) و پلی اتیلن گلایکول6000 (PEG6000) در 3 سطح (0، 6/0-و 2/1-مگاپاسکال) در 5 تکرار بر روی گیاه به صورت گلدانی در گلخانه ی هیدروپونیک انجام گرفت. پس از اعمال تنش ها، تغییرات کلروفیل، پتاسیم، وزن تر ریشه، ساقه و طول بخش اندام هوایی اندازه گیری شدند. داده های حاصل از اندازه گیری به روش طرح آزمایشی فاکتوریل و با استفاده از نرم افزار SPSS. 18 وآزمون دانکن مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. تجزیه و تحلیل خصوصیات گیاهی اندازه گیری شده نشان داد تمامی صفات گونه ی Agropyron desertorum تحت تأثیر اثرات متقابل عوامل محیطی خشکی و آلودگی، نسبت به تیمار شاهد کاهش معنی داری داشته است. نتایج تحقیق حاضر نشان داد که وجود مقدار زیاد اکسیدها و نانو اکسیدها در شرایط خشکی باعث ایجاد مسمومیت در بافت های گیاهی گونه ی Agropyron desertorum شده و رشد اندام های گیاه آگروپایرون را مختل می نماید و نهایتاً سبب مرگ گیاه می شود. لذا کشت گونه ی Agropyron desertorum در مراتع آلوده ی مناطق خشک توصیه نمی شود.

متوسط تجلی ژنها در واکنش به سرما (دماهای پایین غیر یخ زا) در Agropyron deserturum و A. elongatum مورد بررسی قرار گرفتند. از گیاهان روییده تحت دماهای 20oC در روز و 15oC هنگام شب (شاهد) و 6oC/ 2oC (شب/روز)، RNA کل استخراج گردید. انواع مختلف RNA به کمک الکتروفورز از یکدیگر تفکیک و با انجام هیبریداسیون RNA تجمع mRNA های مربوط به ژنهای خانواده های nsLTPs و Dehydrins، القا شونده در شرایط نامساعد مورد ارزیابی قرار گرفتند.سنجش زنده مانی گیاهان شاهد، و سرما دیده ارزیابی شد. میزان mRNA ژنهای مورد آزمایش در گیاهان قرار گرفته در دمای 6oC/2oC افزایش یافت که نشاندهنده افزایش تجلی ژن در واکنش به تنش سرما می باشد. تحمل به یخ زدگی نیز در گیاهان روییده در دمای کم افزایش یافت. میزان سرما سختی با قرار دادن گونه ها در دماهای مختلف انجماد و بر اساس درصد زنده مانی گیاهان شاهد و سرما دیده مورد ارزیابی قرار گرفت.میزان برای زنده مانی پس از انجماد و تجلی ژنها در پاسخ به درجه حرارتهای پایین در A. desertorum بیشتر از گونه A. elongatum بود. نتایج این ارزیابیها همچنین نشان دادند که رابطه ای مستقیم بین میزان تحمل یخ زدگی و تجلی ژنهای مورد بررسی وجود دارد. این پدیده دستاورد با ارزشی در روشن شدن نقش ژنها در تحمل گیاه در مقابل یخ زدگی محسوب می شود.

به منظور بررسی ارتباط بین عملکرد علوفه و صفات مورفولوژیک، 31 ژنوتیپ علف گندمی بیابانی، در دو آزمایش جداگانه آبی و دیم، به صورت متراکم در کرت هایی به ابعاد یک در دو متر و در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار، در مزرعه مجتمع تحقیقاتی- آموزشی شهرک دانشگاهی دانشگاه آزاد اسلامی اراک کشت و صفات تاریخ ظهور سنبله و گرده افشانی، ارتفاع بوته، طول سنبله، تعداد سنبلچه در سنبله، اندازه برگ پرچم، طول پدانکل، وزن هزار دانه، تعداد ساقه در بوته، وزن دانه در سنبله، تعداد دانه در سنبله، شاخص برداشت و عملکرد دانه و علوفه مورد ارزیابی قرار گرفتند. تجزیه همبستگی فنوتیپی نشان داد که عملکرد علوفه با صفات ارتفاع بوته ((r=0.60، تعداد ساقه در بوته ( (r=0.46و عملکرد دانه (r=0.44) همبستگی مثبت و بسیار معنی داری داشت. نتایج تجزیه رگرسیونی گام به گام برای عملکرد علوفه به عنوان متغیر وابسته، اثر معنی دار صفات تعداد ساقه، تاریخ ظهور سنبله، شاخص برداشت، عملکرد بذر و وزن دانه در سنبله را روی عملکرد علوفه با ضریب تبیین 93 درصد نشان داد. بر اساس نتایج تجزیه علیت، عملکرد دانه و شاخص برداشت، بیشترین تاثیر مستقیم و عملکرد دانه بیشترین تاثیر غیر مستقیم را (از طریق کاهش شاخص برداشت) روی عملکرد علوفه داشتند.